۴۵ مطلب
بیژن عبدالکریمی ضمن تأکید بر اینکه «همه ما اعم از روشنفکران، اهالی رسانه، تحلیلگران و اصولا هر کنشگری به نحوی در خشونتهای دیماه ۱۴۰۴ شریک بودهایم»، از حاکمیت، اپوزیسیون، روشنفکران و رسانهها میخواهد پیش از هر داوری، مسوولیت تاریخی خود را بپذیرند و راهی برای ترمیم زخمهای عمیق جامعه بیابند.
دو نقطۀ عطف اخیر در تاریخ حیات اجتماعی ما ایرانیان در سال جاری رقم خورد.
در سالهای اخیر، دموکراسی به یکی از مناقشهبرانگیزترین مفاهیم در فضای فکری و سیاسی ایران بدل شده است؛ مفهومی که گاه بهعنوان راهحل همه بحرانها معرفی میشود و گاه در تقابل با امنیت، اقتدار و قدرت نظامی قرار میگیرد.
«این نسل، یک نسل مطلق و یک شک مطلق است. این نسل هر چیزی را زیر پرسش میبرد. پرسشگری ویژگی این نسل است. این شکاکیت و پرسشگری از سوی نسل z، دو وجه دارد، یکی وجه تخریبی است. تخریب به صورت مطلق، هر چند میتواند خطرناک باشد، اما از سوی دیگر باعث فروریزی بتهای پوشالی میشود. در ایران بتها باید فرو بریزند تا یک حقیقت تابناک پیش روی جامعه ایرانی به خصوص نسل زد و نسل آلفا و سایر نسلهای جوان نمایان شود.»
فعال رسانه نوشت: متأسفانه دوست فلسفهخواندۀ ما با نفی دمکراسی فقط دو راه را به روی کشور میگشاید. یا غلبۀ یک نیروی زورمند و سرکوب عموم ناراضیان توسط آن برای ایجاد نظم و ثبات و یا جنگِ قدرتی پایانناپذیر بین نیروهای مختلف برای تسخیر دستگاه دولت تا زمانی که همۀ آنها به جز یکی از بین بروند!
راستی بیژن اگر یک روز از محله ما گذشتی و بوی کباب به مشامت خورد، بدان همان است که رودکی بزرگ گفته بود: بوی جگر سوخته عالم بگرفت گر نشنیدی زهی دماغی که «تو» راست
هر چه فکر کردم، نتوانستم توجیهی برای کباب خوردن شما پیدا کنم!
عبدالکریمی به هجمه های رسانه ای اخیر علیه وی پاسخ داد و گفت: یک کلیپ 11 ثانیه ای از مناظره دو ساعته من با آقای دکتر زید آبادی استخراج شد. واقع امر این است که هیچ انگیزه برای بیان دفاعیه نداشتم اما درخواست دوستان بود.
فعال رسانه نوشت: اینکه جناب عبدالکریمی مذاکره با ترامپ را بیفایده ببیند، خیلی محل چالش نیست، اما اینکه هرگونه پیشنهاد برای گفتگو و یا دیدار با او را به مثابۀ «تابو» و «حرامی شرعی» بداند، به لحاظ منطقی فقط یک نتیجه از آن میتوان گرفت و آن اینکه نه فقط هیچ راه مصالحه و همزیستی مسالمتآمیزی با دولت آمریکا قابل تصور نیست، بلکه از هرگونه تلاش در جهت آن هم باید مصرانه خودداری کرد.
یک استاد فلسفه گفت: «تأکید بر حفظ تمامیت ارضی و پافشاری بر هویت ایرانی در برابر قدرتهایی که ما را آماج تهاجم قرار دادهاند، اهمیت ویژهای دارد. ما در عصری بسر میبریم که تهاجم، صرفاً نظامی یا سیاسی نیست؛ بلکه فرهنگی، زبانی و گفتمانی است. در چنین وضعی، بیتوجهی به امر ملی و هویت ملی نهتنها غفلت، بلکه خیانت است.دفاع از امر ملی به معنای نادیدهگرفتن مشکلات داخلی نیست، بلکه به معنای دفاع از اصل ایران در برابر نیروهایی است که در پی انهدام یا استحاله آن هستند.»
